Ti nuk ke nevo­jë për motivim, por për bes­im

Në një botë ku motivi­mi është kthy­er në një indus­tri më vete—me video inspiruese, citate të shpërn­dara çdo sekondë dhe fjal­ime që prem­to­jnë ndryshim të menjëhershëm—shpesh har­ro­jmë një të vërtetë më të thel­lë: motivi­mi është i përkohshëm, ndër­sa bes­i­mi është themelor. Motivi­mi ndizet dhe shuhet si një shkëndi­jë, por bes­i­mi është zjar­ri që vazh­don të dig­jet edhe kur gjithç­ka tjetër duket e fto­htë dhe e pamundur.

Shumë njerëz kalo­jnë vite duke kërkuar motivimin e rad­hës. Ata presin momentin per­fekt, fjalën e duhur, ndjesinë që do t’i shtyjë të vepro­jnë. Por ky është një iluzion i rrezik­shëm. Sepse motivi­mi vjen dhe ikën. Është i varur nga gjend­ja emo­cionale, nga ambi­en­ti, nga energjia e momen­tit. Ndër­sa bes­i­mi nuk është i varur nga këto. Bes­i­mi është vendim. Është një zgjed­hje që bëhet edhe kur nuk ndi­hesh gati, edhe kur ke frikë, edhe kur ke dësh­tu­ar.

Nëse ndalon për një moment dhe reflek­ton mbi jetën tënde, do kup­tosh se momentet më të rëndë­sishme nuk kanë ard­hur sepse ishe i motivuar, por sepse kishe bes­im. Bes­im se mundesh. Bes­im se edhe nëse dësh­ton, do ngri­hesh sër­ish. Bes­im se rru­ga jote ka kup­tim, edhe kur nuk e sheh fundin.

Motivi­mi të thotë: “Bëje sot sepse ndi­hesh mirë.” Bes­i­mi të thotë: “Bëje edhe kur ndi­hesh keq.”

Dhe kjo është difer­en­ca që ndan njerëz­it që fil­lo­jnë nga ata që për­fun­do­jnë.

Një nga arsyet pse njerëz­it mbeten të bllokuar është se ata presin të ndi­hen gati. Ata men­do­jnë se duhet të kenë motivimin per­fekt për të nisur një pro­jekt, për të ndryshuar jetën, për të mar­rë një vendim të madh. Por e vërte­ta është se askush nuk ndi­het plotë­sisht gati. Asnjëherë. Ajo që bën difer­encën është bes­i­mi që ndër­to­het përmes veprim­it.

Bes­i­mi nuk lind në bosh­llëk. Ai ndër­to­het duke bërë gjëra të vogla çdo ditë. Duke mba­j­tur fjalën që i jep vetes. Duke u paraqi­tur edhe kur nuk ke dëshirë. Duke ecur për­para edhe kur pro­gre­si duket i paduk­shëm. Çdo herë që ti vepron pavarë­sisht dyshimeve, ti ndër­ton një tul­lë në murin e bes­im­it tënd.

Në të kundërt, kur mbështetesh vetëm te motivi­mi, ti bëhesh i paqën­drueshëm. Një ditë je në majë të botës, ditën tjetër nuk ke energji as të ngri­hesh nga shtrati. Dhe kësh­tu, jeta kthe­het në një cikël fil­limesh pa fund.

Bes­i­mi është i qetë. Nuk ka nevo­jë për zhur­më. Nuk ka nevo­jë për duar­trokit­je. Ai është ai zëri i brend­shëm që të thotë: “Vazh­do.” Edhe kur askush nuk të sheh. Edhe kur askush nuk të mbështet. Edhe kur rezul­tatet nuk duken ende.

Një tjetër aspekt i rëndë­sishëm është se motivi­mi shpesh lid­het me rezul­tate të men­jëher­shme. Ne duam të shohim pro­gres të shpe­jtë, ndryshim të duk­shëm, shpër­blim të men­jëher­shëm. Por jeta reale nuk funk­sionon kësh­tu. Gjërat që vle­jnë kërko­jnë kohë. Dhe gjatë asaj kohe, motivi­mi shpesh zhduket. Ajo që mbetet është vetëm bes­i­mi.

Men­do për një atlet që stërvitet çdo ditë. A men­don se ai është gjith­monë i motivuar? Jo. Ka ditë kur është i lod­hur, kur nuk ka dëshirë, kur gjithç­ka duket e rëndë. Por ai vazh­don. Jo sepse është i motivuar, por sepse beson në pro­ces.

E njëj­ta gjë vlen për çdo fushë të jetës. Në punë, në mar­rëd­hënie, në zhvil­lim­in per­son­al. Nëse pret motivimin, do lëvizësh vetëm kur gjithç­ka është e lehtë. Nëse ke bes­im, do lëvizësh edhe kur gjithç­ka është e vështirë.

Një prob­lem tjetër me motivimin është se shpesh na bën të ndje­he­mi mirë pa bërë asgjë. Ne shohim një video inspiruese, lex­o­jmë një citat të bukur, dhe për një moment ndi­he­mi sikur kemi bërë pro­gres. Por në realitet, asgjë nuk ka ndryshuar. Ky është një kurth i rrezik­shëm. Sepse të jep iluzion­in e për­parim­it pa veprim real.

Bes­i­mi, nga ana tjetër, të shtyn drejt veprim­it. Nuk të mjafton të ndi­hesh mirë. Do të bësh diç­ka. Edhe një hap të vogël. Sepse e di që çdo hap ka rëndësi.

Një nga mënyrat më të mira për të ndër­tu­ar bes­im është të ndryshosh mënyrën si flet me veten. Shumë njerëz janë kri­tikët më të ash­për të vetes. Ata i kuj­to­jnë vetes çdo dësh­tim, çdo gabim, çdo moment dobësie. Dhe kjo e shkatër­ron bes­imin.

Në vend të kësaj, fil­lo të vëresh edhe fitoret e vogla. Çdo herë që nuk u dorë­zove. Çdo herë që u për­po­qe. Çdo herë që bëre diç­ka që më parë do ta kishe shman­gur. Këto janë momentet që ndër­to­jnë bes­im.

Një tjetër ele­ment kyç është duri­mi. Bes­i­mi nuk ndër­to­het bren­da natës. Është një pro­ces i gjatë, shpesh i vështirë. Do ketë momente kur do dyshosh, kur do ndi­hesh i hum­bur, kur do men­dosh të heqësh dorë. Por pikër­isht në ato momente, zgjed­h­ja për të vazh­d­uar është ajo që e for­con bes­imin.

Është e rëndë­sishme të kup­tosh se bes­i­mi nuk do të thotë mungesë frike. Do të kesh gjith­monë frikë. Do të kesh gjith­monë dyshime. Por bes­i­mi do të thotë të mos lejosh që këto të të ndalo­jnë.

Në fund të ditës, jeta nuk ndryshon nga ajo që ndjen, por nga ajo që bën vazhdimisht. Dhe për të vepru­ar vazhdimisht, nuk mjafton motivi­mi. Duhet bes­im.

Pran­daj, herën tjetër që ndi­hesh i pamo­tivuar, mos e shiko si prob­lem. Është nor­male. Mos prit që të ndrysho­jë gjend­ja jote për të vepru­ar. Vepro gjith­sesi. Edhe me hapa të veg­jël. Edhe pa energji. Edhe pa garan­ci.

Sepse nëse ndër­ton bes­im, nuk ke më nevo­jë për motivim. Dhe kjo është fuqia e vërtetë.

Bes­i­mi të mban në lojë kur të gjithë të tjerët dorë­zo­hen. Bes­i­mi të ngre kur bie. Bes­i­mi të kuj­ton se je më i fortë sesa men­don.

Dhe ndosh­ta, kjo është gjithç­ka që të duhet.