Deklara­ta që po qarkul­lon lid­het me një episod tipik të për­plas­jes poli­tike në Shqipëri, ku figu­ra të njo­hu­ra si Sali Berisha, Ilir Meta dhe Moni­ka Krye­mad­hi përf­shi­hen në nar­ra­ti­va që shpesh përz­i­hen mes mbro­jt­jes pub­like dhe akuzave poli­tike.

Në thelb, ajo që bën Berisha këtu është një strategji e njo­hur: ai për­piqet të zhven­dosë vëmend­jen nga akuzat konkrete drejt një inter­pre­ti­mi alter­na­tiv të tyre.

Edhe pse thotë “nuk bëj avokatin e Metës”, prak­tik­isht ai ndër­ton një mbro­jt­je pub­like duke mohuar për­dorim­in e kar­tave të kred­i­tit nga Meta dhe duke e zhven­do­sur përgjegjës­inë tek Krye­mad­hi.

Iro­nia që për­mend edhe ti është reale: pavarë­sisht ndar­jes poli­tike dhe per­son­ale mes Metës dhe Krye­mad­hit, ata shpesh tra­j­to­hen si një “njësi” në diskursin pub­lik, sido­mos kur bëhet fjalë për het­ime apo akuza. Kjo ndodh sepse:

kanë pasur një his­tori të gjatë poli­tike dhe famil­jare së bashku

çësht­jet finan­cia­re shpesh per­cep­to­hen si të për­bashkë­ta

është më e leverdishme poli­tik­isht të tra­j­to­hen si një paketë

Sa i për­ket vetë pre­tendim­it (që Meta “nuk ka për­dorur kur­rë kartë kred­i­ti”), kjo është një deklaratë poli­tike që kërkon ver­i­fikim nga hetimet zyrtare. Në mungesë të provave pub­like të plota, ajo mbetet pjesë e debatit dhe jo një fakt i kon­fir­muar.

Në përm­bled­hje:
Berisha nuk është thjesht “komentues” këtu ai po ndërhyn aktivisht në nar­ra­tivë, duke mbro­j­tur një fig­urë poli­tike dhe duke rifor­mat­u­ar mënyrën si pub­liku e per­cep­ton çësht­jen.