“Fëmija i humbur”
(Histori dramatike – pjesa 1)
Era e mëngjesit ishte e ftohtë në qytetin e vogël të Shkodrës. Rrugët ishin ende të lagura nga shiu i natës dhe njerëzit ecnin me nxitim, pa u ndalur për askënd. Por për një grua, koha kishte ndalur prej 15 vitesh.
Ajo quhej Elira Kola. Ishte 42 vjeçe, por sytë e saj mbanin lodhjen e një jete të tërë. Çdo mëngjes ajo dilte herët, jo për punë, por për një zakon që nuk e kishte thyer kurrë: kërkimin e djalit të saj të humbur.
Djali quhej Ardit. Ishte vetëm 4 vjeç kur u zhduk në një park lojërash. Një çast ajo po i blinte akullore, në tjetrin ai nuk ishte më. Policia kërkoi për muaj të tërë, por asgjë. Rasti u mbyll si “zhdukje e paqartë”.
Por për Elirën, rasti nuk u mbyll kurrë.
—
1. Vitet që nuk shërohen
15 vite nuk ishin thjesht kohë. Ishin plagë të hapura çdo ditë.
Burri i saj, Besniku, nuk e përballoi dot dhimbjen dhe u largua nga shtëpia pas 3 vitesh. Nuk la as letër, as shpjegim.
Elira mbeti vetëm.
Në fillim, njerëzit i thoshin: “Duhet të pranosh realitetin.” “Fëmija yt ndoshta nuk jeton më.”
Por ajo nuk pranonte asnjë fjalë.
Në murin e dhomës kishte ende një foto të Arditit të vogël: me një bluzë blu dhe një lodër në dorë. Çdo natë ajo i fliste sikur ai të ishte ende aty.
“Do të të gjej, biri im… edhe nëse më duhet një jetë tjetër.”
2. Një e dhënë e papritur
Një ditë, gjithçka ndryshoi.
Elira po punonte si pastruese në një klinikë private në Tiranë, kur një paciente e re po fliste me mjekun.
“Doktor, djali im nuk e di që është birësuar. Dua ta mbaj sekret.”
Fjala “birësuar” e goditi si rrufe.
Elira u ndal në korridor.
Pas pak, ajo pa një foto në dosje që i ra rastësisht nga tavolina. Dora i dridhej kur e mori për ta rregulluar… por sytë i ngrinë.
Një djalë 19-vjeçar. Sytë… forma e fytyrës… një shenjë e vogël në vetull.
I ngjante Arditit.
Zemra i rrahu fort.
“Si quhet?” pyeti me zë të ulët.
Doktori u habit. “Kush?”
“Ai… djali në foto.”
“Quhet Leart Duka.”
Emër tjetër.
Por zemra e një nëne nuk njeh emra të rinj.
3. Dyshimi që bëhet obsesion
Atë natë Elira nuk fjeti.
E shikonte foton pa pushim.
“Ardit… apo Leart?”
Në mëngjes, ajo filloi të kërkonte çdo informacion. Adresa, shkolla, jeta e tij.
Zbuloi se jetonte në Tiranë, student në inxhinieri, me një familje të pasur që e kishte adoptuar kur ishte rreth 5 vjeç.
Pra… menjëherë pas zhdukjes së Arditit.
Gjithçka përputhej shumë.
Por kishte një problem:
nëse ai ishte vërtet Ardit, ai nuk mbante mend asgjë.
As atë.
As jetën e mëparshme.
Dhe më e dhimbshmja: ai kishte një nënë tjetër tani.
4. Takimi i parë
Elira e ndoqi për ditë të tëra.
Nuk donte ta trembte. Donte vetëm ta shihte nga afër.
Një pasdite, e pa në një kafene pranë universitetit. Ai ishte ulur me shokët, duke qeshur. I qetë. I lumtur.
Ajo qëndroi pas xhamit, duke e parë.
“Ardit…” pëshpëriti.
Por ai nuk e dëgjoi.
Kur ai doli nga kafeneja, Elira nuk e duroi dot më. E ndoqi disa hapa dhe i tha:
“Leart…”
Ai u kthye.
Sytë e tij u ndalën mbi të. Të ftohtë. Të panjohur.
“Po ju?” tha ai me edukatë.
Zemra e Elirës u thye në atë moment.
Ajo nuk dinte çfarë të thoshte. Fjalët u bllokuan.
“Unë… të njoh ty,” tha më në fund.
Ai buzëqeshi lehtë, por me konfuzion.
“Më falni, mendoj se po gaboheni.”
Dhe u largua.
Elira mbeti në mes të rrugës, duke u dridhur.
5. E vërteta që dhemb
Ajo shkoi në polici.
Dorëzoi gjithçka që kishte: foto, dyshime, dokumente.
Por përgjigjja ishte e ftohtë:
“Zonjë, pa prova konkrete nuk mund të hapim hetim.”
Elira u kthye në shtëpi e shkatërruar.
Por ajo nuk ndaloi.
Një natë, ajo vendosi të shkojë te familja që e kishte adoptuar Leartin.
U paraqit si gazetare.
Familja Duka ishte e pasur dhe e ftohtë.
Nëna adoptive, Znj. Nora, e priti me dyshim.
“Çfarë kërkoni?”
Elira mori frymë thellë.
“Dua të di të vërtetën për djalin tuaj.”
Fytyra e Norës u ngurtësua.
“Djali ynë është i yni. Nuk ka asgjë për të diskutuar.”
Por Elira pa diçka në sytë e saj… frikë.
6. Një copëz kujtese
Disa ditë më vonë, Elira arriti të takohej rastësisht me Leartin sërish.
Këtë herë nuk u largua.
“Kam diçka për ty,” i tha ajo dhe nxori një lodër të vogël plastike nga çanta.
Një makinë e vogël e kuqe.
Sytë e Leartit u ndalën.
Për një moment… ai u zbeh.
“Ku e gjete këtë?” pyeti ai.
Elira u drodh.
“E kishe kur ishe i vogël…”
Ai e mori në dorë. Gishtat i dridheshin.
Një ndjenjë e çuditshme e goditi. Një kujtim i mjegullt… një zë femre… një park…
Por pastaj ai e la lodrën.
“Unë nuk mbaj mend asgjë nga kjo,” tha ai ftohtë.
Dhe u largua përsëri.
Por këtë herë… jo aq i qetë.
7. Plasaritja
Learti filloi të kishte ëndrra.
Një grua që e thërriste “Ardit”.
Një park lojërash.
Një moment humbjeje.
Ai u shqetësua.
“Nuk jam ai,” i thoshte vetes.
Por zemra i rrihte ndryshe.
Një natë, ai shkoi fshehurazi në adresën që kishte gjetur nga Elira.
E pa nga larg.
Ajo po rrinte në dritare, duke mbajtur foton e vjetër.
Ai nuk hyri.
Por për herë të parë… nuk u largua menjëherë.
8. Fundi i pjesës së parë
Elira ndjeu se ishte afër së vërtetës.
Por çdo hap drejt saj e çonte në një dhimbje më të madhe:
nëse ai ishte vërtet Ardit… ai nuk e njihte më.
Dhe nëse ai nuk ishte… atëherë ajo kishte jetuar 15 vite me një shpresë të rreme.
Në errësirën e dhomës, ajo pëshpëriti:
“Edhe nëse më urren… unë jam nëna jote.”
Ndërsa diku në Tiranë, Learti mbylli sytë dhe pa përsëri atë park… dhe një grua që qante duke e thirrur në emër tjetër.